Hoofdartikel: juridische intimidatie zal het micronationalisme ruïneren

Lazië, 3 februari 2020 – Sinds het woord “micronationalisme” halverwege de jaren negentig werd gemunt door Robert Ben Madison, is het ontstaan van entiteiten die zich als niet-erkende natiestaten voordoen een eigenaardige aangelegenheid geweest — met als oogmerk, naar gelang, het vervangen, het nabootsen, het bespotten of eenvoudigweg het naast elkaar bestaan met de erkende naties van de Verenigde Naties en aanverwanten.

De juridisch grijze wateren waarin zulke entiteiten zwemmen hebben geleid tot een navenante inspanning om te voldoen aan de criteria voor staatsvorming die zijn neergelegd in het Verdrag van Montevideo inzake de rechten en plichten van staten van 1933, criteria die de meeste micronaties opgewekt negeren. Afgezien van die welke uitsluitend op fraude uit zijn, heeft juist de dubbelzinnigheid van micronationale activiteit een opvallende creativiteit voortgebracht — op haar manier vergelijkbaar met die welke sampling de moderne media bracht — die er zonder haar nauwelijks had kunnen zijn.

Het micronationalisme is, net als zijn erkende broeders, geen onbekende met schandalen. Het heeft zijn deel aan zonderlingen, rariteiten en grootheidswaanzinnigen, van dertienjarige IRA-gezinde communisten tot zelfbenoemde kaliefen, en vormt daarmee een uitstekende petrischaal voor de juridische problemen die zulke zaken met zich meebrengen.

De heersende geest van de bezigheid — die van creativiteit, samenwerking en wederzijdse ontwikkeling — kent haar critici; en wanneer die geest naast de zo vaak aanwezige grootheidswaan wordt gezet, ontstaat de verleiding om macronationale rechtsstelsels te misbruiken om medemicronationalisten te bedreigen, te intimideren en te censureren. Zulk misbruik zou die geest vervangen door een van conformisme en wederzijds wantrouwen, en zou mettertijd het micronationalisme in zijn kielzog ruïneren.

Bewerkt voor de herlancering van de Courant van Lazia.